De derde etappe……Een nieuw CdH en dus ook een nieuw ontbijt met nieuwe mensen!

De tafel is schitterend opgedekt met uitgebreide keuze en eigen koffiekan of theekan, alsof we in een paleis ontbijten. Ik ben wel een beetje “out of tune” in mijn T-shirt, korte broek, op m’n slippers en nog ongeschoren, maar het is tenslotte vakantie. Ega ziet er altijd fantastisch uit, dus ook aan het ontbijt.

We ontbijten vandaag met Belgen. Nou ja Belgen. Jan is een Belg uit de buurt van Leuven en is getrouwd met Angie, een Engelse. Beide hebben – gezien de kleding – ook vakantie. De andere Belgen zijn Walen. Hij is al even aan tafel, gekleed in een dure polo met dito broek en zij komt wat later omdat ze de bij de zijden blouse passende parelketting niet kon vinden. Toch hebben ze ook vakantie!

Na de standaard CdH-rituelen van voorstellen, vragen hoe lang je blijft, waar je vandaan komt en waar je naar toe gaat, welke gebreken je hebt en hoe je verzekerd bent, ontstaat er een geanimeerd gesprek over Blois en kastelen in het Engels, Frans en Nederlands.

Jan verteld honderduit. Hij had in het najaar in zijn flatje in de buurt van Leuven ontdekt dat het 500 jaar François Premier was, dus was de keuze om naar Blois te gaan snel gemaakt. Wij wisten van niets, maar we vonden het goed om te horen, want we zijn ook in Blois.

De namen van bijna alle kastelen in de buurt volgden elkaar in hoog tempo op en gelukkig kende ega er een paar, want ik kwam niet verder dan dat er ergens een kasteel was met verlichte tuinen. Daar was Angie dan weer dolblij want ze is, net als ‘de zijden parelketting’ “into gardening”. We begrepen dat er ook een verhaal in de vorm van een lichtshow wordt geprojecteerd op de kasteelmuren dus daar moesten we vanavond zeker heen gaan – het is ook een CdH-ritueel dat je elkaar aan het ontbijt gouden tips geeft voor de dag. De Belgen gingen kastelen bekijken en keken wel wat verbaasd dat wij gingen fietsen langs de Loire terwijl er zoveel kastelen in de buurt waren. We blijven rare Hollanders, denk ik. Maar wij hebben er zin in!

De spanning stijgt, want het zicht op het kasteel moet schitterend zijn.

Uit het “Loire-Radweg” boek kiezen we een route langs de Loire, langs chateau Menard – toch een kasteel –  in de richting van Muides sur Loire – ligt ook aan de Loire – omdat daar een brug is. In tegenstelling tot gisteren bevindt de route zich op drie pagina’s en dat geeft de rest van de dag nogal wat geblader. Het routeboek gaat namelijk van “Nevers zum Atlantik” en we fietsen vandaag in tegengestelde richting. Als je fietst moet je terugbladeren, want wat komt ligt op de vorige bladzijde en wat geweest is op de volgende en links is rechts, rechts is links en wat er gaat komen heb je al gehad. Mij is het niet gelukt om het onder de knie te krijgen. Op z’n kop fietsen was misschien een oplossing geweest.

Onze fietsen zijn ondertussen uitgerust met een grote “A” achterop. Die moet je in Frankrijk de eerste 5 jaar na het behalen van je rijbewijs op je auto hebben, zodat de omgeving rekening met je kan houden. Dat dat leek ons – met al die professionele fietsers langs de Loire – wel een goed idee!

De tocht is fantastisch. Vrolijk “bonjourend” fietsen we Blois uit richting Menars en na drie kwartier komen we aan het begin van de kasteelmuur. De spanning stijgt, want het zicht op het kasteel moet schitterend zijn. Een kwartier later fietsen we nog steeds langs de muur. Weiter geradeaus auf dem Schotterweg am rechter Hand taucht dann de Parkanlage des Chateau de Menars auf. Dat is dus voor ons de linkerhand zijn en we zijn bij de Schotterweg dus we zijn er voorbij! Links is rechts, rechts is links en wat er gaat komen heb je al gehad. Niets kasteel! Alleen maar muur. Maar het mag de pret niet drukken.

Een half uurtje later zitten we in een klein dorpje op een terras en de koffie en is de muur al weer vergeten. We zitten zo lekker in het zonnetje dat we de lunch er maar aan vast knopen. En we houden werkoverleg. Het is nog zeker 10 km naar de brug van Muides – blader, blader; ligt op de volgende bladzijde; o nee de vorige. Dus willen we doorfietsen of dezelfde route terug. Ega beweert bij hoog en laag een pontje gezien te hebben, maar ik niet – je kunt niet alles zien.

De pont is Unesco gesubsidieerd, de kapitein – en zijn whisky – ook!

We besluiten een ‘stukje’ terug te fietsen maar na 3 km, als ega zegt dat het nog een ‘stukje’ is, wacht ik wel even. Een half uur later komt ze buiten adem vertellen dat er een ‘stukje’ verderop inderdaad een pontje is, met een echte dienstregeling. Op mijn vraag hoe laat de volgende gaat moet ze het antwoord echter schuldig blijven, maar ik hoef nergens heen dus fietsen we het ‘stukje’ naar het pontje toe. Onderweg zie ik een klein bootje over de brede Loire slingeren. Ons pontje op weg naar de overkant!

De overtocht – een uur later – is leuk en leerzaam. De pont is Unesco gesubsidieerd, de kapitein – en zijn whisky – ook! Hij slingert zo – niet vanwege de drank – omdat de Loire zo ondiep is – vandaar dat er geen scheepvaart op is; het was ons nog niet opgevallen. De boot is een authentieke platbodem en is de enige pont over de 800 km lange Loire – dat geluk hebben wij weer.

Langs de andere oever van de Loire fietsen we terug richting Blois en stoppen we bij een point de vue met schitterend uitzicht over de Loire en……. chateau de Menars. Onze dag is goed, al helemaal na een klein glaasje champagne op een terras in Blois.

Het diner bestaat uit wat kaas met stokbrood op het CdH – de gastvrouw schenkt er een wijntje bij – omdat we om 10 uur naar de verlichte tuinen en het op de muren geprojecteerde verhaal van Chateau Chaumont – tip van de Belgen – gaan en we willen er op tijd zijn – ook een tip van de Belgen.

We worden onder de citronella gespoten.

Het is even zoeken, maar we denken het gevonden te hebben. De parkeerplaats is nagenoeg leeg maar navraag leert ons dat we goed zijn, maar een half uur te vroeg! De tuinen gaan pas om 10 uur open. We worden onder de citronella gespoten en we moeten onze onbedekte lichaamsdelen insmeren tegen de muggen en mogen in groepjes de schitterend aangelichte tuinen in. We zoeken de binnenplaats en vinden al gauw een plein in het midden van de tuinen, waar vandaan je het kasteel kunt zien. Dit moet de plek zijn waar de geschiedenis van het kasteel verteld gaat worden! We staan er een tijdje in gespannen afwachting van wat komen gaat.

Maar er komt niets. Er is overigens ook geen muur waar je iets op kunt projecteren! Wel heel veel mooi aangelichte planten, bloemen, struiken en bomen maar we zijn niet zo “into gardening” dus we verlaten na anderhalf uur, stinkend naar de citronella – geen mug gezien -de tuinen. Misschien hebben we toch twee namen van kastelen door elkaar gehaald!? Morgen nog maar eens goed navragen!

Wordt vervolgd!