Het is weer een gezellig krakeel aan het ontbijt vanmorgen, want iedereen is vol van wat ze gisteren allemaal gedaan hebben. De Engelsen zijn in een boot op de Marne gaan varen, maar er was weinig te zien en het weer was in de middag druilerig geweest – daar hadden wij niets van gemerkt op en onder de Avenue de Champagne. Larry vertelt honderduit over de boottocht, dus we hebben geen idee wat ze allemaal gezien of meegemaakt hebben.

Onder het genot van een bak koffie vergelijken we nog even de ziektekostenstelsels van Frankrijk, Engeland en Nederland met elkaar en is de conclusie dat je met een kapotte knie en een kapotte heup het beste in Frankrijk kunt wonen en idealiter zo’n 100 km ten noordwesten van Toulouse.

Daarna is het al weer tijd om afscheid te nemen, want we vertrekken vandaag richting Blois aan de Loire. Onze nieuwe vrienden wensen ons – nog steeds met veel respect en bewondering – veel fietsplezier toe – ze weten niet dat we in de regio maar 6 km gefietst hebben – en weg zijn we!

Nou ja weg. We moeten natuurlijk nog even souvenirs kopen in Epernay, omdat het gisteren niet gelukt is een keuze te maken. Een half uur later vind ik mezelf terug in dezelfde souvenirwinkel als gisteren, met hetzelfde dilemma en weer komen we er niet uit. Ik ben er ondertussen wel klaar mee en zo zetten we toch nog even het traditionele beeld neer van het winkelende echtpaar: hij, op straat, rusteloos, in het zonnetje en zij, in de winkel, rustig snuffelend, zonder een keuze te maken. We vertrekken uiteindelijk met exact die souvenirs waar gisteren ons oog al als eerste op gevallen is!

Op weg naar Blois. Nou ja op weg. Het olielampje van de Volvo heeft daar andere ideeën over! Dus moeten we eerst nog even langs de lokale Volvo-garage om ervoor te zorgen dat het niet alléén maar een fietsvakantie wordt.

Maar daarna zijn we toch echt op pad. We cruisen over de Franse B-wegen en route Vertes; de snelweg is deze vakantie verboden terrein. De navigatie heeft het er moeilijk mee, want die probeert ons steeds de kortste en snelste weg te laten rijden, dus echt relaxed vind ik het niet. Naast aanwijzingen over hoe we moeten rijden klinkt het regelmatig “keer om indien mogelijk” en “de route wordt opnieuw berekend”. En er zit een klein software foutje in de navigatie: in plaats van “de” zegt de stem iedere keer “dé” en aangezien er nogal wat rotondes op de B-wegen zijn, klinkt het dan “op dé volgende rotonde dé tweede afslag op dé D-152” als aankondiging en “sla rechtsaf op dé D-152” op de rotonde. Om een of andere reden doet het me aan Miss Montreal denken.

Helemaal relaxed komen we in Meung-sur-Loire aan. U zult denken: nog nooit van gehoord! Waarom Meung-sur-Loire? Geen idee. Gewoon omdat het tussen Orleans en Blois ligt en aan de Loire. Wat er te zien is? Wat er te doen is? Hoe groot het is? Of het leuk is? We weten het echt niet, maar vanmorgen heb ik het geprikt om er te parkeren en vandaar naar Beaugency te fietsen – en terug natuurlijk anders hebben we een logistiek probleem.

Routeboek in de hand, lippen gestift en daar gaan we!

Waarom Beaugency? Het Loire Radweg boek zegt: Die Stad Beaugency ist wegen der Loirebrücke mit ihr 22 gotische Bögen und der Länge van 220 Metern seht bekannt. Ik wist het niet, maar nu wel en we gaan ernaartoe fietsen!

Sleutels uit het middenconsole, vrouwtje van het slot, gespen los, stangetje van het slot, stangetje eraf, vrouwtje eraf, mannetje van het slot, gespen los, stangetje van het slot, stangetje eraf, mannetje eraf. Routeboek in de hand, lippen gestift en daar gaan we!

Nou dat routeboek is niet nodig hoor! Na 10 meter komen we het eerste bordje “Loire à vélo” al tegen – een groen fietsertje met een groen pijltje – en ze blijken om de paar honderd meter te staan en anders kun je nog gewoon de Loire – niet te missen – volgen) en dat wij de route in het Duits doen blijkt helemaal niet uit te maken.

Héééérlijk!

Zo is het dus bedoeld! We fietsen, naast elkaar, over een breed fietspad tussen de velden en de bossen door met zo nu en dan zicht op de brede Loire – waar we ook nog helemaal niets van weten. Het is zo’n 25 graden en er staat een windje in de rug – we moeten ook nog terug, maar daar wil ik nu nog helemaal niet aan denken.

Er fietsen overigens best veel mensen langs de Loire en wij blijken behoorlijk atypisch te zijn. De meeste fietsers rijden op mountainbikes of trackingfietsen en hebben bagage – soms aan de fiets of zelfs op een aanhanger, helmen en fietskleding – broeken met zeem, winddichte jassen en handschoenen – aan en rijden alsof ze op één dag de hele Loire – 800 km – af moeten fietsen. Wij daarentegen rijden op onze stadsfietsen – zelfde kleur – in onze toeristische outfit – ik dan – en jurkje met handtas – ega – met grote zonnebril, op ons gemakje.

Na 8 kilometer zien we inderdaad der Loirebrücke mit ihr 22 gotische Bögen und der Länge von 220 Metern, maar voor we erover gaan nemen we een korte pauze met – ondanks het feit dat we niet meer in de streek zijn – een glaasje champagne. Terug hebben we de wind tegen en zoals van Gaal zou zeggen: that’s different cook of zoals de Fransen zeggen: c’était une biscuit differente, maar we slaan ons er dapper doorheen – het is ook maar 7 kilometer.

We ronden de dag af met een glaasje champagne – om aan onze nieuwe hobby te werken.

Bij de auto aangekomen verteld de Strava-app ons: 14,4 kilometer, 1:01 beweegtijd, 22 hoogtemeters en 223 kJ verbruikte energie. Trots rijden we naar onze CdH in Blois!

Via één van onze drie apps hebben we vanmorgen een CdH met zwembad geselecteerd op 2,5 km van het centrum van Blois. Wel wat boven het budget, maar ik heb ega verzekerd dat we dat bij een andere CdH nog wel compenseren – geloof ik zelf niet eens! Het is een schitterend oud landhuis met, in de oude stallen, 5 kamers en wij slapen in “Beige”. Ik had dat zelf niet door – ega uiteraard wel –  maar alle accenten in de kamer blijken beige te zijn. Vandaar de naam. Even bij de buren naar binnen gegluurd, die in “Rouge” slapen en het klopt! We kennen de rituelen al een beetje, dus stellen ons met onze voornaam voor aan de gastvrouw en stemmen uiteraard in met de ontbijttijd van 0900 uur.

SSS en naar Blois voor het diner – we hebben tenslotte 223 kJ verbrand dus we lusten wel wat. We vinden een restaurant aan de Zuidoostkant van de stad en ronden de dag af met een glaasje champagne – om aan onze nieuwe hobby te werken. Met de capsule van de fles op zak wandelen we, een paar uur later, hand in hand over de brug richting de auto terwijl de zon ondergaat en de gevels van Blois oranje kleurt.

In het “World book of happiness” – Le BonHeur – wordt geluk omschreven als “indrukwekkende gebeurtenissen, die je samen beleeft”.

Wordt vervolgd!